ΣΤΗ ΣΤΕΛΙΤΣΑ ΜΑΣ (ΣΤΕΛΛΑ Ν. ΧΑΤΖΙΔΑΚΗ)


Τρίτη πρωί ανέλπιστα τη πρώτη του Σεπτέμβρη
τη πόρτα ο Χάρος χτύπησε και έσβησε τ’ αστέρι.

Την πόρτα του παράδεισου Θεέ μου να την ανοίξεις
έρχεται ένας άγγελος να τη καλωσορίσεις.

Κι οι άγγελοι σαστίσανε σε τούτο το χαμπέρι
που ο Χάροντας τους έκλεψε ένα δικό τους ταίρι.

Θεέ μου μια τέτοια συμφορά μη δώσεις σ’ άλλη μάνα
να ακούσει για το σπλάχνο της τη νεκρική καμπάνα.

Πολύ νωρίς και ξαφνικά μας άφησες παιδί μας
τα όνειρα σου γκρέμισες, μαύρισες τη ψυχή μας.

Νυφούλα σε στολίσανε μέσα στο φέρετρό σου
και μπομπονιέρες κέρασες από το θάνατό σου.

Ενθύμιο μας άφησες τον ξαφνικό χαμό σου
τη παιδική αφέλεια και το χαμόγελο σου.

Παρέα τους παππούδες σου, γιαγιά και το μπαμπά σου
να ζήσεις στο παράδεισο όλα τα όνειρα σου.

Παρηγοριά στη μάνα σου μα και στον αδερφό σου
μένει η καλοσύνη σου και το χαμόγελό σου.

Ήρθαν τα ξαδερφάκια σου να σ’ αποχαιρετήσουν
ένα λουλούδι δροσερό στο τάφο σου να αφήσουν.

Θείοι και θείες, γείτονες, κουμπάροι, συμπεθέροι
φίλες και φίλοι συγγενής χαιρέτησαν τ’ αστέρι.

Το χώμα ναν’ ανάλαφρο, κ’ όλα τα όνειρα σου
να βρούν εις το παράδεισο τα θέλει η καρδιά σου.

Εμείς το καντηλάκι σου θ’ ανάβομε με λάδι
η λάμψη σου να δίνει φώς στου Άδη το σκοτάδι.

Στους κήπους του παράδεισου ποτέ δε θα ‘σαι μόνη
με τους αγγέλους συντροφιά το σήριαλ τελειώνει.

Με μια πικρή ανάμνηση και πόνο που δε γένει
η όψη σου στη σκέψη μας θα ‘ναι ζωγραφισμένη.

Της φύσης τα φαινόμενα και των καιρών νταλκάδες
να φεύγουν τα εγγόνια τους να μένουν οι γιαγιάδες.

Μπορεί να κλείσει μια πληγή στο πέρασμα του χρόνου
μα δε θα ξεχαστεί ποτέ η αφορμή του πόνου.

Καλό παράδεισο κορίτσι μας.
Ο θείος
ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΑΤΖΗΔΑΚΗΣ

Αριθμός Προβολών: 44