17/09/2026
Αγαπημένε μου μπαμπά και παππού Δημήτρη,
Ήσουν ο παππούκας για τα λατρεμένα σου εγγόνια που μόνο γι’ αυτά μιλούσες… και ζούσες. Έφτασε η ώρα που προσδοκούσες, η στιγμή που λαχταρούσες για να έρθει η πολυπόθητη λύτρωσή σου από την νόσο, τους αβάστακτους πόνους και την ανείπωτη αδυναμία σου, που τόσο σιωπηλά υπέμενες βασανιστικά και χωρίς να το δείχνεις στους αγαπημένους σου ανθρώπους… «Θα σας Αγαπώ και στον Ουρανό» ήταν τα τελευταία σου συνειδητά λόγια, γιατί η Αξιοπρέπειά σου και ο άθικτος εγωισμός σου δεν σε άφηναν να δείχνεις ότι υποφέρεις… χωρίς στομάχι, χωρίς χολή, χωρίς ήπαρ… μόνο με το οξυδερκές μυαλό σου, που έλεγες να μην το έχεις κι αυτό για να μην αντιλαμβάνεσαι ότι πλησιάζει το επίγειο τέλος σου. Εδώ και 4 χρόνια έλεγες: «Παλεύω με το θηρίο, δεν το βάζω κάτω, είμαι αισιόδοξος, νιώθω δυνατός».
Γεννημένος στο ορεινό χωριό της Αρκαδίας, τα ιστορικά Βέρβενα μέσα σε φτώχεια και ανέχεια ορφάνεψες νωρίς από μητέρα που έφυγε στα 60 της χρόνια από την ίδια αρρώστια… έγινες όμως ο πατέρας και η μητέρα για τα αδέρφια σου που τα φρόντισες και τα μεγάλωσες με τον πρώτο σου μισθό μπαίνοντας με εξετάσεις 18 χρονών στη Στρατιωτική Σχολή. Με το ήθος σου δίδαξες και τα εγγόνια σου λέγοντάς τους να είναι ολιγαρκή και δείχνοντάς τους τα σημάδια στα πόδια σου από τα δανεικά παπούτσια που δεν σου έκαναν και σε χτυπούσαν στους αστραγάλους στην εφηβεία σου. Ήσουν όμως ο παππούς και για τους φίλους των εγγονών σου, Μανώλη & Δημήτρη, που δεν είχαν γνωρίσει τους παππούδες τους.
Εσύ με έμαθες τα πρώτα μου βήματα στη θάλασσα στο ονειρεμένο μας χωριό, το Άστρος Κυνουρίας, Ν. Αρκαδίας, που μόνο φέτος δεν επισκέφτηκες λόγω της ασθένειάς σου! Εσύ με έμαθες να οδηγώ και ήσουν η αφορμή και η κινητήρια δύναμη να πετύχω στον ΑΣΕΠ και να διοριστώ στο αγαπημένο μου λειτούργημα που το ασκώ εδώ και 23 χρόνια ευγνωμονώνταςσε! Όλα τα είχες διαισθανθεί και προετοιμάσει, ακόμη και την τελετή σου. Προγραμματισμένα και ζυγισμένα δεν άφηνες τίποτα στην τύχη του και το ίδιο με έμαθες να κάνω κι εγώ! Δουλευταράς, σκυμμένος στα χωράφια, να βάζεις λάστιχα για τις ελιές 1 μήνα
πριν…Ακόμη και για ρίγανη πήγες! Κοπίαζες, αλλά δεν απολάμβανες τα αγαθά των κόπων σου, γιατί συνέχεια δούλευες. . Όλοι είμαστε εδώ, οι αγαπημένοι σου φίλοι και συνάδελφοι που πίνατε μαζί το κρασάκι σας στην Αθήνα, όταν βρισκόσασταν και μοιραζόσασταν τα μυστικά σας, οι συγγενείς και οι συγχωριανοί που σε υποδέχτηκαν ως γαμπρό, «ξενομπάτη» – όπως έλεγες- σε έκαναν δικό τους κι ας μη γεννήθηκες εδώ – ήθελες όμως να ταφείς εδώ – κι όχι στον τόπο που γεννήθηκες – τα εγγόνια σου που κατ’ επιλογήν τους δεν ήθελαν σήμερα να σε αποχαιρετήσουν εδώ μ’ αυτόν τον τρόπο αλλά με τον δικό τους, μοναδικό τρόπο… στο σπίτι μας, γιατί δεν ήθελαν να υποφέρει ο παππούς τους, ο γαμπρός σου, ο Γιάννης που υπεραγαπούσες πιο πολύ κι από μένα και μέσα στον λήθαργό σου στο νοσοκομείο όταν άκουσες τη φωνή του άφησες ένα δάκρυ να κυλήσει από τα παγωμένα μάτια σου…, οι συμπέθεροί σου, που σε αγκάλιασαν σαν αδερφό τους, αλλά και η σύντροφός σου που αγόγγυστα σε στήριζε, δεν έφυγε από το πλευρό σου και σού έδινε θάρρος κι ελπίδες… Βρίσκεσαι στο αιώνιο ταξίδι «ένθα απέδρα οδύνη, λύπη και στεναγμός». Είσαι τώρα πιο δυνατός από τον πόνο και την κακουχία, γιατί αυτός τελείωσε, το αιώνιο ταξίδι όμως στο Φως και στην αγκαλιά του Χριστού συνεχίζεται… Μοίραζες απλόχερα αγάπη και πήρες πολλή αγάπη. Το ήθος σου και την αξιοπρέπειά σου, τα κληροδότησες και στα εγγόνια σου: ο Μανώλης ο δίκαιος και ο σοφός, ο Δημήτρης ο οργανωτικός και ο πειθαρχημένος, ο Ραφαήλ ο παιχνιδιάρης με τα πράσινα μάτια σου που πάντα θα σε θυμίζουν.
Την ημέρα της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού εσύ βαστούσες τον δικό σου Σταυρό και ανέβαινες τον δικό σου Γολγοθά. Όπως τα υπολόγισες, ζυγισμένα – στοιχισμένα, έτσι ακριβώς έγιναν, για να μην αφήσεις εκκρεμότητες σε κανέναν και να μην μας ταλαιπωρήσεις.
Θα μου μείνει στη μνήμη μου το τελευταίο βράδυ που σου κρατούσα τα αποσκελετωμένα χέρια σου, τα δουλεμένα και κουρασμένα από τους μόχθους της ζωής. Ήσουν αεικίνητος, δεν άντεχες να είσαι καθηλωμένος στο κρεβάτι και πολύ βιαστικός, τόσο βιαστικός και στην εξέλιξη της αρρώστιας σου που την υπέμενες αγόγγυστα εδώ και 4 χρόνια! Θα έκανες κι άλλα πράγματα μαζί με τα εγγόνια σου. Ήθελες να φτάσεις στο δημοτικό τον Ραφαηλάκο, αλλά δεν σε άφησε η αρρώστια να φτάσεις στο βαθύ σου γήρας.
Σε ευχαριστούμε και σε ευγνωμονούμε για ό,τι μας προσφέρατε με τη μαμά. Ο Παράδεισος σε περιμένει παρέα με τα αγαπημένα πρόσωπα, τη μητέρα σου Σταματίνα και τον πατέρα σου, Γιώργη, τη γιαγιά Ελένη και τον παππού Γιώργη, που σε λάτρευαν, καθώς και τον αγαπημένο μας, θείο Σπυριδάκη. Τώρα θα έχουμε έναν ακόμη φύλακα – άγγελο εκεί ψηλά. «Δεν φεύγουν οι αγαπημένοι μας άνθρωποι. Φυλαχτά γίνονται και τους κουβαλάς μαζί σου».
Σε αγαπάμε!!!
Σήμερα 17 Σεπτεμβρίου 2026 ας μας δώσει ο Θεός τη Σοφία να αντιληφθούμε ότι είμαστε παροδικοί σ’ αυτή τη ζωή, την Πίστη ότι υπάρχει άλλη, αιώνια ζωή και ότι άλλα πράγματα έχουν αξία, την Αγάπη που νικά τα πάντα και την Ελπίδα για την Ανάσταση νεκρών! Αμήν.
