Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από τη ζωή μας αθόρυβα, και άλλοι που αφήνουν το στίγμα τους αιώνια. Ο Νότης ανήκε στους δεύτερους. Συγγενείς και φίλοι του, αποχαιρετούμε έναν έγκριτο νομικό, έναν ακέραιο, δίκαιο και σπουδαίο άνθρωπο.
Ο Νότης από τον Μέρωνα κουβαλούσε πάνω του μια σπάνια προίκα. Ήταν οι αρχές και οι αξίες που του μετέδωσε η οικογένειά του, σμιλεύοντας έναν χαρακτήρα που δεν λύγιζε. Αυτή η ανατροφή τού χάρισε μια έμφυτη αυτοπεποίθηση και μια σιγουριά. Είχε πάντα το κεφάλι ψηλά και το βλέμμα μπροστά. Από μικρό παιδί στο σχολείο, στον Μέρωνα, στο Ρέθυμνο, ξεχώριζε για την εξυπνάδα και την κοινωνικότητα του, πάντα πρώτος σε όλα, στην προσπάθεια, στην επιτυχία, στην ευθύνη. Αγαπητός στους φίλους του και στο περιβάλλον του, οικογένεια, συμμαθητές, γειτονιά, τόσο που, όταν έλεγες ότι είσαι από τον Μέρωνα, όλοι σε ρωτούσαν αν ξέρεις τον Νότη.
Η χαρά και η ευχαρίστηση του ήταν το διάβασμα και η απόκτηση γνώσεων. Πήγαζε από την ανάγκη του για έναν καλύτερο κόσμο και αυτό είχε ρίζες βαθιές, που ξεκίνησαν από τα παιδικά του χρόνια. Οι σπουδές του στη Νομική Σχολή ήρθαν να κουμπώσουν ιδανικά πάνω σε αυτά τα θεμέλια, ολοκληρώνοντας την προσωπικότητά του και δίνοντας σχήμα και φωνή στα πιστεύω του.
Βαθιά πολιτικοποιημένος, από τα φοιτητικά του χρόνια, ο Νότης ξεχώρισε για την έντονη πολιτική του δράση. Ήταν ένα πνεύμα ανήσυχο, προοδευτικό, που πάλευε πάντα για τις ιδέες του, για τη δημοκρατία και την κοινωνική δικαιοσύνη. Αυτή την προοδευτική ματιά και το όραμα για το κοινό καλό τα κράτησε ζωντανά μέσα του μέχρι την τελευταία στιγμή.
Διαμόρφωσε μια σπάνια προσωπικότητα που ενέπνεε δύναμη με την παρουσία του και μόνο. Κι όμως, όσο ψηλά κι αν έφτασε, παρέμεινε ένας άνθρωπος αφοπλιστικά απλός.
Αυτή την απλότητα και την αληθινή αγάπη τις μετέφερε στο δικό του σπιτικό. Δίπλα στην αγαπημένη του Νταίζη, δημιούργησε μια ξεχωριστή, όμορφη οικογένεια, που ήταν το λιμάνι και η μεγαλύτερη περηφάνια του. Μαζί συμπορεύτηκαν στα εύκολα και στα δύσκολα, μοιράζοντας απλόχερα τη ζεστασιά τους σε όποιον περνούσε το κατώφλι τους.
Η ζωή του ολόκληρη είχε έναν κοινό παρονομαστή: τη δοτικότητα. Έδινε χωρίς ζυγαριές και ανταλλάγματα. Μέσα στις δικαστικές αίθουσες, υπηρέτησε τη δικαιοσύνη με απίστευτο ήθος, αξιοπρέπεια και ανθρωπιά, αλλά η πιο μεγάλη του νίκη ήταν έξω από αυτές. Ήταν το στήριγμα και η αγκαλιά όλων. Η πόρτα του, πάνω στο δρόμο, ήταν πάντα ανοιχτή για τον καθένα, να βοηθήσει, να συζητήσει, να ενώσει, να ημερώσει με το βλέμμα του το καθαρό και την πολύτιμη συμβουλή του.
Τα καλοκαίρια στο χωριό, ο Νότης ήταν το ακλόνητο σημείο αναφοράς. Ήταν ο άνθρωπος που αγαπούσε τον τόπο του, την παράδοση, την ιστορία, τους ανθρώπους. Ενεργό μέλος της «Αδελφότητας Μέρωνα», προσέφερε τις υπηρεσίες και τις συμβουλές του, όποτε και όταν χρειαζόταν. Στήριζε με την παρουσία και το έργο του όλες τις πολιτιστικές εκδηλώσεις του Μέρωνα,
διαφύλαξε το πολύτιμο αρχείο της Κατίνας Σηφακάκη μέχρι την παράδοση του στη Βιβλιοθήκη του Πολιτιστικού συλλόγου του χωριού. Αλλά και στις εκδηλώσεις όλης της επαρχίας ο Νότης έδινε το παρόν, επεδίωκε να συναντά τους Αμαριώτες φίλους του, κάθε καλοκαίρι. Ένωνε τις γενιές και μάζευε τις ιστορίες. Οι απλές στιγμές τις μέρες του Αυγούστου, οι συζητήσεις γύρω από το τραπέζι του καφενείου στο «Ρομάντζο», στην σκιά των πλατάνων και στη δροσιά του Μερωνιανού νερού, έχουν μετατραπεί σε αιώνιες αναμνήσεις.
Τώρα, ο Μέρωνας και η Επαρχία, οι άνθρωποι του, οι φίλοι του νιώθουν ήδη την απουσία του. Το χωριό, τον επόμενο Αύγουστο, θα καρτερεί τον Νότη, που δεν θα έρθει, και η σιωπή, που αφήνει πίσω του, είναι βαριά και δυσαναπλήρωτη.
Αγαπημένε μας Νότη, έφυγες νωρίς, αλλά το πέρασμά σου άφησε πίσω του ένα φωτεινό μονοπάτι ανθρωπιάς και αξιοπρέπειας. Σε ευχαριστούμε για το φως και την αγάπη που μας χάρισες απλόχερα. Θα ζεις για πάντα μέσα στις πιο όμορφες, τις πιο ακριβές μας αναμνήσεις.
Καλό του ταξίδι στην αιωνιότητα!
Μαρία Βαμιαδάκη του Αντωνίου
