Ποτέ δεν ήσουν τυπικός
έτσι ξημέρωμα της Κυριακής
στο λιγοστό φως του βραχνιασμένου ουρανού
πιάστηκες απ’ τον αυγερινό
για να ξεκινήσεις με περιέργεια
το ταξίδι της ασαφούς αιωνιότητας.
Ξέρεις ότι εκείνη την ώρα
τ’ αγρίμια του Ψηλορείτη
τρέχουν να κρυφτούν
σε ριζιμιά χαράκια
που κάποτε τραγουδούσες.
Σαν σε όνειρο η περιπέτεια της ζωής
μένει πονεμένη πληγή
που επουλώθηκε μες το σκοτάδι
και μια απορία σε βασανίζει.
Άξιζε άραγε αυτή η περιπέτεια
αυτή η εναντίωση στο σύμπαν
αυτή η επανάσταση ελπίδας
που ξεκίνησε έναν παγωμένο Γενάρη στην Κρήτη
και τέλειωσε στην Αθήνα
αυτόν τον καυτό ξετσίπωτο Αύγουστο;
Με τη βραχνάδα τ’ ουρανού στα σπλάχνα
δεν αποκρίνεσαι μόνο χαμογελάς
γιατί βλέπεις στην προκυμαία
πρόσωπα που σ’ αγάπησαν
να σ’ αποχαιρετούν βουρκωμένα
και να κουνούν το μαντήλι τους
πετώντας το τελευταίο άνθος τους
στην αφρισμένη θάλασσα του αποχωρισμού.
Νίκος Μοσχοβάκος
