Με ανείπωτη θλίψη σε αποχαιρετούμε σήμερα στο αγαπημένο μας χωριό, εγκάρδιε φίλε Μανώλη.
Έφυγες τόσο άδικα από κοντά μας, πέφτοντας ηρωικά την ώρα του καθήκοντος στη μάχη με τις φλόγες, μαζί με τον νεαρό συνάδελφο και συνδημότη μας, Παντελή.
Υπηρετώντας στο Πυροσβεστικό Σώμα, αφιέρωσες τη ζωή σου στην προστασία του τόπου και των συνανθρώπων μας. Παράλληλα, ως πρόεδρος της Κοινότητας Γερακαρίου, στάθηκες στο πλευρό των συγχωριανών σου με έμπρακτη αγάπη και απόλυτη αφοσίωση, παλεύοντας καθημερινά για τη λύση των προβλημάτων του χωριού και του Δήμου Αμαρίου. Ακόμη και στις ελεύθερες ώρες σου, βρισκόσουν εδώ, δουλεύοντας ασταμάτητα και αγόγγυστα για την πρόοδο του τόπου μας.
Ήσουν άνθρωπος γεμάτος λεβεντιά και γνήσιο, πηγαίο φιλότιμο. Ικανός, πρόθυμος και πάντα έτοιμος να απλώσεις χέρι βοηθείας σε όποιον είχε ανάγκη, χωρίς δεύτερη σκέψη — και ξέρουμε καλά πόσους ανθρώπους είχες ευεργετήσει. Ήσουν πάντα παρών, σε κάθε χαρά και σε κάθε λύπη.
Η απουσία σου αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό, όμως η μνήμη και η προσφορά σου θα μένουν για πάντα ζωντανές ανάμεσά μας. Η τελευταία σου πράξη υπήρξε και η πλέον ηρωική: προσφέροντας το πολυτιμότερο αγαθό, την ίδια σου τη ζωή, αγωνίστηκες μέχρι τέλους για να σώσεις τις ζωές και τις περιουσίες των συνανθρώπων μας.
Όσοι είχαμε την τύχη να σε έχουμε φίλο, γνωρίζουμε καλά την ακεραιότητα του χαρακτήρα σου. Άκουγες πάντα χωρίς να κρίνεις, νοιαζόσουν ουσιαστικά – όχι με λόγια, αλλά με πράξεις – και προσέφερες απλόχερα χωρίς να περιμένεις αντάλλαγμα. Η απουσία σου, φίλε Μανώλη, θα είναι αβάσταχτη.
Μόλις το περασμένο Σάββατο είμασταν όλοι μαζί, φίλοι και συγχωριανοί, μια αγαπημένη και ανέμελη παρέα. Πού να φανταζόταν κανείς πως εκείνη η συνάντηση θα ήταν η τελευταία μας και πως σήμερα θα σου λέγαμε το ύστατο χαίρε.
Αφήνεις πίσω σου την οικογένειά σου —τη μάνα, τα αδέλφια, τα ανίψια σου— αλλά και όλους όσοι σε αγάπησαν: ένα χωριό κι έναν Δήμο που σε εμπιστεύθηκαν, καθώς και συναδέλφους που σε θαύμαζαν για το θάρρος και την ανιδιοτέλειά σου. Η παρέα μας φτώχυνε απότομα, όμως η μνήμη και το παράδειγμά σου θα μείνουν ανεξίτηλα στις καρδιές μας.
Καλό σου ταξίδι, αγαπημένε μας φίλε. Φεύγεις πρόωρα για την αγκαλιά των Αγγέλων, αγναντεύοντας για τελευταία φορά το Κέδρος και τον Ψηλορείτη. Είχες ακόμα πολλά να προσφέρεις. Αρνούμαι να αποδεχτώ την αρχαία ρήση που λέει πως « εκείνον που ο Θεός αγαπά αποθνήσκει νέος ».
Ας είναι ελαφρύ το χώμα της Γερακαριανής γης που θα σε σκεπάζει παντοτινά.
Να ‘σαι βέβαιος πως θα σε θυμόμαστε για πάντα.
Εκ μέρους όλων των φίλων του αγαπημένου μας Μανώλη
Μιχάλης Ταταράκης
