Έφυγε από τη ζωή, τη μέρα της Ανάστασης, ο δάσκαλος Γιώργης Κουκλινός , από τις Βρύσες Αμαρίου. Η εξόδιος ακολουθία τελέστηκε στον Ιερό Ναό του Μιχαήλ Αρχαγέλλου , στο Ηράκλειο και η ταφή στον οικογενειακό του τάφο, στο νεκροταφείο του χωριού του . Σύσσωμο το χωριό παραβρέθηκε , για το στερνό αντίο , στον αγαπημένο του Δάσκαλο.
Τον αποχαιρέτησαν με συγκινητικά λόγια , οι πατέρες Σεβαστιανός Πολιτάκης και Χρύσανθος Τσαχάκης. Επίσης ο Μανώλης Χαρ. Κυδωνάκης , (από τους πρώτους μαθητές του, το 1957), τον αποχαιρέτησε με τα παρακάτω λόγια:
ΣΕΒΑΣΤΕ ΜΟΥ ΔΑΣΚΑΛΕ.
Σαν αστροπελέκι μου ήρθε χθες , ημέρα της Ανάστασης, η είδηση του θανάτου σου. Περίμενα , όπως το ‘χαμε καθιερώσει, τα τελευταία χρόνια, ν’ ανταλλάξουμε τις πασχαλινές ευχές, και τ’ Άη Γιωργιού , στη γιορτή σου.
Στην τιμητική εκδήλωση που έγινε, για σένα, στο χωριό μας , πριν τρία χρόνια, μού χες πει, «κράτησε τα χαρτιά σου , θα τα χρειαστείς σύντομα». Σε επέπληξα , λέγοντάς σου , πως έχεις πολλά να προσφέρεις ακόμη.
Δεν έχεις ανάγκη από μεγάλα λόγια, που συνηθίζονται σε τέτοιες στιγμές. Εσύ , με το παράδειγμά σου, ανέδειξες , και με το παραπάνω, τις έννοιες που συνθέτουν έναν ολοκληρωμένο άνθρωπο, από τα παιδικά σου χρόνια, όντας ορφανό παιδί, θύμα του πολέμου, στο ολοκαυτωμένο, από τους Γερμανούς κατακτητές , χωριό σου , τις Βρύσες Αμαρίου, που λάτρευες , μέχρι και την τελευταία σου στιγμή.
Αγωνιστής της ζωής, επιμελής , εργατικός, αποδοτικός και ωφέλιμος για όλους, καλός σύζυγος, καλός πατέρας, ευσεβής χριστιανός, καλλικέλαδος ψάλτης, ακούραστος συγγραφέας, μαχητικός συνδικαλιστής, αλτρουιστής, ήρεμος , συγκαταβατικός, συγχωρητικός, μα πάνω απ’ όλα ΔΑΣΚΑΛΟΣ!
Δίδαξες ήθος, τόσο αναγκαίο στην εποχή μας, κι έγινες παράδειγμα φωτεινό για όλους μας.
Το χώμα του αγαπημένου σου χωριού, σε περιμένει, με ανθισμένες τις κερασιές, να σ’ αγκαλιάσει , δίπλα στην αγαπημένη σου Ερασμία.
Σ’ ευχαριστούμε για όλα!
Δεν θα ξεχαστείς ποτέ.
Θα είσαι σημείο αναφοράς , για πολλά χρόνια!
Στο καλό αγαπημένε μας ΔΑΣΚΑΛΕ.
Καλό σου ταξίδι
Παραθέτουμε στη συνέχεια απόσπασμα από τη ομιλία του Μανώλη Χαρ. Κυδωνάκη, στην τιμητική εκδήλωση για το Δάσκαλο Γιώργη Κουκλινό, στις Βρύσες Αμαρίου, τον Αύγουστο του 2023:
Σεβασμιώτατε, Σεβαστοί Πατέρες.
Κύριε Δήμαρχε Αμαρίου,
Αγαπητοί συγχωριανοί και φίλοι του χωριού μας , που επιλέξατε να περάσετε τη σημερινή μεγάλη γιορτή μαζί μας.
Η σημερινή εκδήλωση, αγαπητοί μου χωριανοί, πέραν των όσων ακούσατε, είναι αφιερωμένη και στο κεντρικό πρόσωπο της όλης ιστορίας. Στο δάσκαλο Γεώργιο Κουκλινό του Ιωάννου, από τις Βρύσες.
Νομίζω πως θα είχαμε μεγάλο έλλειμμα αν δεν οργανώναμε αυτή την εκδήλωση. Η ιστορική μνήμη κάθε τόπου, είναι αυτό που διαιωνίζει την ύπαρξή του. Και οι Βρυσανοί έχουν κάθε λόγο να διατηρούν την ιστορική μνήμη του χωριού και να την μεταδίδουν στους νέους. Γιατί λαός χωρίς μνήμη είναι ξεγραμμένος.
Αποδίδουμε σήμερα ένα μέρος από το οφειλόμενο χρέος, στον άνθρωπο που η ζωή του είναι απόλυτα ταυτισμένη με τις Βρύσες.
Ο δάσκαλος γεννήθηκε το 1937 στην Αγία Γαλήνη , όπου ο πατέρας του δούλευε σ΄ ένα εργοστάσιο. Η μητέρα του είχε καταγωγή από τις Μέλαμπες. Ανατράφηκε στις Βρύσες. Στην ηλικία των πέντε ετών έμεινε ορφανός , όταν ο ήρωας πατέρας του, επιστρέφοντας από την Αλβανία, τραυματίας του πολέμου, τελικά κατέληξε το 1942. Έτσι μετά από δυο χρόνια, με την καταστροφή, ο Γιώργης και ο μικρός αδελφός του ο Μανώλης, που τον χάσαμε πρόσφατα, βρέθηκαν στην ίδια μοίρα με όλα σχεδόν τα παιδιά του χωριού, αφού, στην συντριπτική τους πλειοψηφία, έμειναν ορφανά από πατέρα.
Αφού τελείωσε το δημοτικό σχολειό στις Βρύσες, φοίτησε στο Γυμνάσιο του Ρεθύμνου, μένοντας στο ορφανοτροφείο, το οποίο , ναι μεν παρείχε αξιοπρεπή στέγη και τροφή, στις παιδικές ψυχές όμως, άφηνε μια αίσθηση κι ένα παράπονο στιγματισμού, που επηρέασε πολλά παιδιά της περιόδου αυτής. Ο Γιώργης όμως , απτόητος , τέλειωσε το εξατάξιο Γυμνάσιο, μπήκε στην Ακαδημία Ηρακλείου και πήρε το πτυχίο του ακριβώς στα είκοσί του χρόνια, χωρίς να χάσει ούτε δευτερόλεπτο στις σπουδές του.
Γύρισε στις Βρύσες, άνεργος, μένοντας σε απόσταση αναπνοής από το σχολείο. Αμέσως προσφέρθηκε, αφιλοκερδώς , να βοηθήσει το δάσκαλο του χωριού , τον αείμνηστο Μιχάλη Κυριακάκη από το Μεραμπέλλο, που πάλευε, μόνος του, να τα βγάλει πέρα, με 47 μαθητές σε 6 τάξεις. Αισθανόμαστε τυχεροί και πολύ ωφελημένοι , όσοι φοιτήσαμε αυτή την περίοδο στο σχολειό. ΄Ο,τι πιο νέο στην τότε εκπαίδευση, μας το μετάδωσε με μοναδικό τρόπο, ο νέος δάσκαλος. Παράλληλα έψαλλε και στην εκκλησία κάθε Κυριακή. Φυσικά αφιλοκερδώς. Μετά από δυο χρόνια , πήγε φαντάρος. Απολυόμενος διορίστηκε και υπηρέτησε διαδοχικά σε Λαύριο, Άνδρο και μετά στο Ηράκλειο. Δίδαξε σε πολλά σχολεία του Ηρακλείου. Μετεκπαιδεύτηκε στη ΣΕΛΔΕ (Σχολή Επιμόρφωσης Λειτουργών Δημοτικής Εκπαίδευσης), παρακολούθησε και πολλά άλλα εκπαιδευτικά σεμινάρια, και από νωρίς κατέλαβε, αξιοκρατικά, διευθυντικές θέσεις, εξαντλώντας όλη την ιεραρχία.
Ευτύχησε να παντρευτεί την κατ’ όνομα και κυριολεξίαν Ερασμία , καθηγήτρια, κόρη του δασκάλου Ζαχαρία Χελιδόνη, με καταγωγή, από μητέρα , Γουργουθιανή.
Δημιούργησαν ωραία οικογένεια , με δυο παιδιά μορφωμένα και κοινωνικά καταξιωμένα. Ο πρόωρος , όμως, χαμός της Ερασμίας, κλόνισε σε σημαντικό βαθμό το δάσκαλο.
Σε όλη τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του, απ’ όπου πέρασε άφησε έντονη τη σφραγίδα της προσωπικότητάς του.
Πρόεδρος των διδασκαλικών Συλλόγων στην Άνδρο και στο Ηράκλειο.
Πρόεδρος του Συλλόγου Αμαριωτών Ηρακλείου.
Σαν συνταξιούχος, εκλεγόταν πρόεδρος του πολυπληθέστατου συλλόγου πολιτικών συνταξιούχων του Νομού Ηρακλείου, για εικοσιένα ολόκληρα χρόνια . Κι όπως όλοι μας ξέρουμε , οι Ηρακλειώτες είναι έξυπνοι άνθρωποι . Αν δεν αξίζεις πραγματικά , ούτε σκαμνί δε σου δίνουνε, πόσο μάλλον καρέκλα….
Πέραν από τα εκπαιδευτικά του καθήκοντα :
Σπουδάζει και παίρνει πτυχίο Βυζαντινής μουσικής. Με την ανεπανάληπτη χροιά και γλυκύτητα της φωνής του, μοιράζει τέρψη και αγαλλίαση ψυχής , κάθε Κυριακή, επί πενήντα χρόνια, σαν πρωτοψάλτης , στον Ιερό Ναό του Αγίου Φανουρίου, της Αλικαρνασσού Ηρακλείου και βραβεύεται γι αυτό.
Άνθρωπος δραστήριος και έντονα θρησκευόμενος , επισκέπτεται, πολλές φορές, το Άγιον Όρος , διοργανώνει και συμμετέχει σε εκδρομές στα αξιοθέατα και τα μεγάλα μοναστήρια της Ελλάδας και του εξωτερικού.
Πολυγραφότατος ! Έχει εκδώσει δέκα βιβλία, μέχρι τώρα. Όλα επιμορφωτικά, ποικίλου περιεχομένου. Τόσο περιεκτικά, που όποιος τα διαβάσει, θα μείνει άφωνος από το πλήθος των γνώσεων που διαθέτει ο συγγραφέας. Για μας βέβαια το καλύτερό του είναι τα
ΣΜΙΛΟΒΡΥΣΟΚΑΡΔΑΚΟΓΟΥΡΓΟΥΘΑ.
Είναι ένας ύμνος για τα χωριά μας , χωρίς καμιά υπερβολή, και θα πρέπει να μη λείπει από κανένα σπίτι.
Έχει τιμηθεί στη διάρκεια ης σταδιοδρομίας του με δεκάδες βραβεία και επαίνους, από διάφορους φορείς.
Είναι βραβευμένος , ακόμη και σαν Πρόεδρος των μελισσοκόμων !
Δημοσιεύει τακτικότατα , άρθρα και χρονογραφήματα, κυρίως, στον τύπο του Ηρακλείου.
Μα το μεγάλο του πάθος είναι το χωριό του. Οι Βρύσες!
Είναι ν’ απορεί κανείς , πώς εξοικονομούσε τόσο χρόνο, για να τον αφιερώνει στο χωριό. Σε όλες τις μεγάλες γιορτές , αξημέρωτα στο ψαλτήρι , δίνει άλλη διάσταση στις ακολουθίες της εκκλησίας. Σε όλα τα κοινωνικά δρώμενα , στις χαρές και στις λύπες και Ιδιαίτερα στις κηδείες, λες και είναι άτυπα διορισμένος, ν΄ αποδίδει τα σωστά λόγια που αρμόζουν ακριβώς, στην κάθε περίσταση.
Ποιος θα βγάλει τον πανηγυρικό λόγο στο μνημόσυνο των εκτελεσθέντων? Ο δάσκαλος!!!
Ποιος θα βοηθήσει στη σύνταξη επιστολών και έγγραφων, που στέλνονταν κατά καιρούς , από την τέως Κοινότητα, για διάφορες διεκδικήσεις? Χωρίς σκέψη ο δάσκαλος!
Πάντα, πανταχού παρών. Πάντα δεδομένος. Πάντα ουσιώδης . Πάντα πολύτιμος.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά , σε μια περίοδο κρίσης στον πολιτιστικό Σύλλογο του χωριού , ανέλαβε Πρόεδρος και ξαναζωντάνεψε ο Σύλλογος.
Δεν θα φύγει ποτέ από το μυαλό μου, την εποχή που ήταν πρόεδρος , η εικόνα που αντίκρισα, την επομένη του πανηγυριού. Περνώντας πρωί –
πρωί με το αυτοκίνητό μου από την πλατεία. Ο Δάσκαλος , ολομόναχος, μα γελαστός, να καθαρίζει την πλατεία και τα τραπεζοκαθίσματα, που είχανε φιλοξενήσει τη νύχτα κοντά χίλια άτομα. Αισθάνθηκα ντροπή , που λόγω επείγουσας υπηρεσιακής ανάγκης, δεν μπόρεσα να σταθώ και να τον συνδράμω. Λάθος μου και τώρα του ζητώ μια ειλικρινή συγνώμη. Ποια λέξη μπορεί να αποδώσει σωστά αυτό το μεγαλείο ψυχής? Δε νομίζω πως υπάρχει.
Δάσκαλέ μας σ΄ ευχαριστούμε.
Τα χιλιάδες δασκάλια σου θα σε μακαρίζουν μια ζωή.
Οι χιλιάδες συνάδελφοί σου θα σε ευγνωμονούν, που πάλεψες τόσα χρόνια διεκδικώντας το δίκιο τους.
Το χωριό σου , τα ΣΜΙΛΟΒΡΥΣΟΚΑΡΔΑΚΟΓΟΥΡΓΟΥΘΑ, νοιώθουν περήφανα για σένα. Εγώ προσωπικά νοιώθω απέραντη χαρά και ικανοποίηση που συνέβαλα όσο μπορούσα για τη σημερινή γιορτή.
Ειλικρινά, μέσα από την καρδιά μας, σου ευχόμαστε να ‘χεις πάντα υγεία και μόνο χαρές να παίρνεις από την οικογένειά σου. Και όχι μόνο. Να μένεις όσο μπορείς περισσότερο χρόνο στο χωριό, τώρα που απελευθερώθηκες από τις πολλές δεσμεύσεις σου.
Έχουμε όλοι μας ανάγκη από την παρουσία σου. Και στο ψαλτήρι και στα κοινωνικά δρώμενα του χωριού.
Ήσουν , είσαι και θα παραμείνεις στη σκέψη και την καρδιά μας , με ένα και μοναδικό χαρακτηρισμό. Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ!!!. Με κεφαλαία!! Τίποτα πιο τιμητικό.
ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΣΟΥ ΣΕ ΤΙΜΑ ΜΕ ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ, ΓΙΑ ΟΣΑ ΤΟΥ ΠΡΟΣΦΕΡΕΣ.
–
ΑΙΩΝΙΑ ΤΟΥ Η ΜΝΗΜΗ
