στον αδερφικό φίλο, στον διπλά ξάδερφο, στον συνομήλικο, στον συνάδελφο.
Ξέρω πολύ καλά πως ποτέ δεν σου άρεσαν τα επαινετικά λόγια. Πάντα σεμνός και μετριοπαθής. Όμως αυτήν τη φορά δεν θα το αποφύγεις, γιατί οι αναμνήσεις μιας ολόκληρης ζωής, πολλών δεκαετιών, ξεχειλίζουν στο μυαλό μου και χωρίς να το θέλω, γίνονται δάκρυα. Οφείλω λοιπόν να τις καταθέσω, αποτυπώνοντας τις σε λέξεις, μήπως και μετριαστεί η οδύνη από τον πρόωρο μισεμό σου.
Δύσκολα τα πέτρινα χρόνια στη δεκαετία του ΄50, όπου οι γονείς μας, άνθρωποι της εποχής αγωνίζονταν για επιβίωση. Η φοίτηση στο μονοθέσιο Δημοτικό Σχολείο του χωριού μας, στον Άγιο Ιωάννη στο Αμάρι, δεν ήταν η καλύτερη δυνατή λόγω του μεγάλου αριθμού των μαθητών, όμως τύχη αγαθή ήθελε δάσκαλός μας να είναι ο αείμνηστος παιδαγωγός Αντώνης-Σταύρος Βουμβουλάκης. Η φοίτηση στο εξατάξιο, τότε, 2ο Γυμνάσιο Αρρένων στο Ρέθυμνο, ακόμη πιο δύσκολη, ίσως λόγω αλλαγής σχολικού περιβάλλοντος. Όμως η δύναμη της θέλησης <<το δύναμαι εστί θέλω>> για σένα, βρήκε την εφαρμογή του. Μελέτη και συνεχής προσπάθεια, έφεραν το επιθυμητό αποτέλεσμα. Στην ηλικία των 16 ετών, εσύ διάβαζες Καζαντζάκη για να βελτιωθείς στην έκθεση, που και τότε ήταν εξεταζόμενο μάθημα για την εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο. Για καλή σου τύχη, τα τελευταία σχολικά χρόνια είχες δίπλα σου τον καταξιωμένο καθηγητή μαθηματικών Νίκο Κολουντζάκη, συγγενή του πατέρα σου, που σε συμβούλευε και σε καθοδηγούσε. Έτσι πέτυχες στο μαθηματικό τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών. Όμως η φιλομάθειά σου – για γνώση της γερμανικής γλώσσας – συνεχίζεται και στο πανεπιστήμιο. Αλληλογραφούσες με τον τότε φοιτητή μαθηματικών στο Μόναχο της Γερμανίας Μark, τον οποίο κάλεσες το καλοκαίρι του ΄76 στο χωριό, και έτσι έδωσες και σε μας την ευκαιρία να τον γνωρίσουμε, κάνοντας παρέα μαζί του. Οι παρέες και οι συναναστροφές μας στη διάρκεια των φοιτητικών μας χρόνων ήταν πολλές και πάντα ενδιαφέρουσες. Ποτέ δεν επιτρέψαμε σε κανέναν – και σε τίποτα – να παρέμβει στην τόσο καλή συγγενική και φιλική μας σχέση και γι αυτό αισθάνομαι ευγνώμων.
Βρήκες το ταίρι σου, τη σύντροφο και συνοδοιπόρο της ζωής σου Βίκυ και μαζί υπηρετήσατε στην δημόσια Μέση Εκπαίδευση, ξεκινώντας από τα ακριτικά νησιά της Δωδεκανήσου. Αφού περάσατε και από τα σχολεία ομογενών της Γερμανίας, όπου το όφελος για τα παιδιά σας ήταν τεράστιο, συνταξιοδοτήθηκες από το Πειραματικό Λύκειο Ρεθύμνου. Κατέκτησες επάξια την επιστήμη των μαθηματικών και γι αυτό κέρδισες τη συμπάθεια των μαθητών σου, προσπαθώντας πάντα να κάνεις τα δύσκολα εύκολα στις σχολικές αίθουσες. Αλλά και με τους συναδέλφους σου είχες πάντα άριστες σχέσεις, με το ήθος, την καλοσύνη και την ευγένεια που σε διέκριναν. Αυτό φαίνεται και από τα θετικά σχόλια πολλών συναδέλφων στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης.
Και τώρα στον τίτλο του καλού οικογενειάρχη. Ο τρόπος που οι δυο θυγατέρες σου σε αποχαιρέτησαν από μικροφώνου στο ξόδι σου, δείχνει την απέραντη αγάπη, τον σεβασμό και την εκτίμηση που είχαν και έχουν στο πρόσωπό σου. Μας είπε η Ειρήνη, με τον τρόπο της, ότι εσύ τους έμαθες να κολυμπούν στα βαθιά, όχι με λόγια, αλλά με το παράδειγμά σου. Αξιωθήκατε με την σύζυγό σου Βίκυ να τις δείτε, και τις δύο, Καθηγήτριες Πανεπιστημίου. Να διδάσκουν σε ελληνικά και ανώτατα πανεπιστημιακά ιδρύματα του εξωτερικού, όπως αυτό του Κέμπριτζ στο Λονδίνο, όπου διδάσκει η Πόπη και που ξεχωρίζει ως πανεπιστήμιο στον παγκόσμιο επιστημονικό χώρο. Γι αυτό πρέπει, και οι δύο, να είναι περήφανες για τον πατέρα τους, όπως και εσύ ένοιωθες περήφανος γι αυτές, χωρίς βέβαια να το δείχνεις. Τα μήλα πέφτουν κάτω από τις μηλιές, Γιώργη.
Και άφησα τελευταίο τον παράδεισο που δημιουργήσατε με τη Βίκυ στο Ατσιπόπουλο. Στον κήπο σου, με τα αιωνόβια δέντρα, περνούσες τις ελεύθερες ώρες σου, ασχολούμενος και με τον περιβάλλοντα χώρο. Τυχεροί όσοι γευτήκαμε προϊόντα δικής σου παραγωγής, αλλά θα μας μείνουν αξέχαστες και οι παρέες που κάναμε εκεί, όπως τα παλιά καλά χρόνια στο χωριό. Εκεί φιλοξένησες τα τελευταία χρόνια και τον ανήμπορο υπερήλικα πατέρα σου, Λεωνίδα, που δικαιολογημένα ένοιωθε πολύ περήφανος για όλα τα παραπάνω. Όμως, όσα και να πω θα σε αδικήσω Γιώργη. Δυστυχώς φίλε, έφυγες νωρίς. Δεν πρόλαβες να χαρείς πολλά συντάξιμα χρόνια. Επίσης, δεν χάρηκες τα εγγόνια σου,
για να έχουν κι αυτά να θυμούνται τον καλύτερο παππού του κόσμου και να νοιώθουν περήφανα για σένα. Εμείς δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ. Για το ήθος, την ευγένεια, την εντιμότητα, τη μετριοπάθεια, τη σεμνότητα, την αξιοπρέπεια και όλες τις αρετές σου. Το κενό που αφήνεις είναι μεγάλο και δυσαναπλήρωτο. Στην οικογένεια σου, στην αδερφή σου, σε όλους τους συγγενείς, συναδέλφους και φίλους. Και είμαστε πολλοί Γιώργη. Όμως, μας παρηγορεί η πίστη ότι ο Θεός θα σε έχει ήδη κατατάξει μετά των δικαίων, στη γειτονιά του παραδείσου, παρέα με αγαπημένα σου πρόσωπα.
ΖΕΙΣ στην καρδιά όλων μας.
ΚΑΛΗ ΑΝΤΑΜΩΣΗ, ΑΔΕΡΦΙΚΕ ΦΙΛΕ.
ΠΑΡΑΔΕΙΣΑΝΟΣ ΑΔΑΜ
Με τα παραπάνω λόγια αποχαιρέτησα τον Γιώργη την Τρίτη 2 Δεκεμβρίου στον Άγιο Κωνσταντίνο στο Ρέθυμνο, παρουσία συγγενών, συναδέλφων, φίλων και γνωστών.