Του Μανώλη Γ. Ψαρουδάκη

28 Οκτωβρίου 1967 Αποδούλου. Στην κατάθεση στεφάνου στο Ηρώο του χωριού μας, ο δάσκαλός μας δίπλα στους μαθητές.

ΑΠΟΔΟΥΛΟΥ, 28 Οκτωβρίου 2017, το βράδυ, αφού είχαν γίνει τα πρεπά για την Εθνική μας Επέτειο, ο Δάσκαλός μας έφυγε για το μεγάλο ταξίδι (μας είχε άλλωστε προετοιμάσει με την επιδείνωση της υγείας του τον τελευταίο χρόνο).

Την επομένη μέρα, μαζευτήκαμε στο χωριό του, τον Άγιο Ιωάννη, για την τελετή του τελευταίου αποχαιρετισμού συγχωριανοί, συγγενείς, φίλου και γνωστοί, παλιοί μαθητές του.

Παρακολουθώντας τα μάτια και την έκφραση των παρευρισκόμενων, ιδιαίτερα των συμμαθητριών και συμμαθητών της εποχής μας, που συμμετείχαν με συγκίνηση και σεβασμό στον αναχωρητή, όσο περνούσε η ώρα άλλαζε η έκφραση στα πρόσωπά τους. Ταξιδέψαμε, με το νου, στα μαθητικά μας χρόνια και αλλάξαμε έκφραση με μορφασμούς χαράς, σκανδαλιάς, πόνου. Γίναμε όλοι, ξανά, παιδιά και θυμηθήκαμε γρήγορα τη ζωή μας τη μαθητική, και όχι μόνο, στο χωριό μας. Ήταν τόσο έντονες οι αναμνήσεις που φτάσαμε πολύ γρήγορα στο «Δεύτε τελευταίο ασπασμόν».

Χωρίς καμία συνεννόηση, πλησιάσαμε και χωρίς χρήση μεταφορικού μέσου, τιμητικά οδηγήσαμε το δάσκαλό μας στην τελευταία του κατοικία, με τα χέρια μας, στο δρόμο για το … Θυμομούρι, όπως έλεγαν οι παλιοί μας.

Τελειώνοντας, με τα μάτια, οι παρευρισκόμενοι μου ανέθεσαν να γράψω πέντε γραμμές εκ μέρους τους, εκείνης της παρέας. Ο δάσκαλος ο Γιώργης:

  • Μας ΔΙΔΑΞΕ το σεβασμό στους ανθρώπους, τη ζωή και το περιβάλλον,
  • Μας ΕΜΑΘΕ χορό, θέατρο, τραγούδι, πολιτισμό,
  • Μας ΤΑΞΙΔΕΨΕ στους μύθους, τις ιστορίες, τις παραδόσεις που αφορούσαν το χωριό και την περιοχή μας,
  • Μας ΕΚΑΝΕ μετόχους στο όνειρο, τη συνεργασία, τη συλλογική δράση, την ισότητα, την αλληλεγγύη, τη δικαιοσύνη, τη δημοκρατία.

Άλλωστε ήταν η περίοδος της δικτατορίας. Ο αδερφός του ο Νίκος, χωρίς να το εκφράζει ποτέ δημόσια, Πρόεδρος και εκδότης της «Χριστιανικής Δημοκρατίας» φυλακή και εξορία.

Αρχές και ιδανικά που τα παιδιά μας τώρα διδάσκονται με χρήση Ευρωπαϊκών ή Εθνικών προγραμμάτων, Περιβαλλοντολογικής εκπαίδευσης για τα εικαστικά, την τέχνη, τον πολιτισμό, την επιστήμη, ήταν για μας καθημερινότητα, βιωματική προσέγγιση.

Στις δύσκολες εκείνες συνθήκες, που με τα σημερινά δεδομένα εκπαίδευσης θεωρούνται αδύνατον, εξήντα περίπου μαθητές και μαθήτριες, με μάθημα κάποια χρόνια πρωί απόγευμα, σε μονοθέσια σχολεία, μάθαιναν γράμματα. Μάθαιναν γράμματα από ένα και μοναδικό δάσκαλο, με δεκάδες μάτια καρφωμένα πάνω του, που χρειαζότανε για να ανταπεξέλθει γνώσεις – υπομονή – τρόπο  – αρχές και πολύ δουλειά. Μόνο έτσι είχε ελπίδες να τα καταφέρει και τα κατάφερε, όπως τα κατάφεραν και οι προηγούμενοι δάσκαλοι του χωριού μας, ο παπά Μιχάλης Ψαρουδάκης, ο Ευάγγελος Ν. Ψαρουδάκης και η Στέλλα Κ. Φωτάκη – Ψαρουδάκη. που προηγήθηκαν με απτά αποτελέσματα στη μόρφωση, τη γνώση και την παιδεία διαχρονικά των χωριανών μας.

Το αποτύπωμα και το έργο του δασκάλου μας είναι παντού μέσα και έξω από τα σπίτια μας, τις εκκλησίες, τις πλατείες, τους δρόμους, τη φύση, το Αποδουλιανό τοπίο, τις ψυχές μας, τις αναμνήσεις μας.

«Χρωστάμε σ’ όσους ήρθαν, πέρασαν, θα έρθουν, θα περάσουν. Κριτές θα μας δικάσουν, οι αγέννητοι, οι νεκροί».

«Η Λειτουργία δεν τελείωσε», Κωστής Παλαμάς

Δάσκαλε ΜΑΣ ΔΙΔΑΞΕΣ, ΜΑΣ ΕΜΑΘΕΣ, ΜΑΣ ΤΑΞΙΔΕΨΕΣ, ΜΑΣ ΕΚΑΝΕΣ, ΜΑΣ ΠΡΟΣΦΕΡΕΣ. Αυτά τα λίγα ως ελάχιστες ευχαριστίες γι’ αυτά που μας πρόσφερες σε μια δύσκολη εποχή, σ’ ένα μικρό ορεινό χωριό, σε μια προβληματική περίοδο, Βόρεια του Λιβυκού, Νότια του Ψηλορείτη.

Αριθμός Προβολών: 182