Αναδημοσίευση από : madeincreta.gr

Το ταξίδι του στη ζωή μετά από χρόνια τον έβγαλε στο χωριό και στη γη της οικογένειας

Με τη γιαγιά του Ειρήνη Ακουμιανάκη στο σπίτι της στο Γερακάρι. Οι σχέσεις τους από τα μικρά του χρόνια είναι σαν μάνας με παιδί της

Tου Μανόλη Παντινάκη

«Γυμνό» από νεανικές αναζητήσεις, από τις σύγχρονες μορφές ψυχαγωγίας αλλά, δυστυχώς, και από κατοίκους, ο μικρός οικισμός των τριάντα-τριανταπέντε ανθρώπων, οι Λαμπιώτες στο Αμάρι του Ρεθύμνου, δεν θα μπορούσε να… κρατήσει στα σπλάχνα της πληθυσμό νέων ανθρώπων! Ακόμα και το μοναδικό καφενεδάκι που υπήρχε στην «καρδιά» του χωριού, του Κυριάκου Παττακού… ασφάλισε τα τελευταία χρόνια (δείτε εδώ)και πλέον οι άνθρωποι που απόμειναν «δίνουν των αματιών τους» τα βράδια στα χωριά που υπάρχει ζωή της επαρχίας ή στις κοντινές πόλεις και κωμοπόλεις!

Όμως, ο Κηρύκος Σταυρακάκης με το όνομα που ίσως δε συναντάται αλλού στην Κρήτη και το πήρε ως τάμα από τους γονείς του Μανώλη και Κατερίνα, ευλαβούμενοι τον άγιο προστάτη του χωριού τους, ανέτρεψε τα… προγνωστικά των πολλών και μετά από μια… βόλτα λίγων χρόνων στην πόλη του Ρεθύμνου αναζητώντας το… λιμάνι της επαγγελματικής του καθιέρωσης, επέστρεψε στον γεννησιμιό του τόπο με όνειρα και ελπίδες! Το… έδαφος είχε στρωθεί από πριν από τους γεννήτορές του, και η «η κρίση ήταν αυτή που τον κινητοποίησε και τον γύρισε στο χωριό», για να παλέψει με τη γη όπως έκαναν ο πατέρας, οι παππούδες, οι συγχωριανοί του και έζησαν, χωρίς να αναζητούν κρατικές παροχές και διευκολύνσεις δια της… πλαγίας!

«Η ΚΡΙΣΗ ΜΕ ΒΟΗΘΗΣΕ…»

Είναι ξεκάθαρος και νιώθει τυχερός, όπως αποκαλύπτει, απαλλαγμένος από τα κόμπλεξ των μικροαστών, που φεύγοντας από το περιβάλλον που γεννήθηκαν απόκτησαν «εν μια νυχτί» αντιλήψεις… όψιμων πρωτευουσιάνων! «Διάλεξα το χωριό μου από χρόνια και εγκαταστάθηκα και είμαι τυχερός που οι γονείς μου έχουν μια περιουσία που θα πρέπει εγώ τώρα να την διαχειριστώ», αιτιολογεί και προσθέτει: «Εάν δεν είχε έλθει η κρίση και τα προβλήματα επιβίωσης των ανθρώπων, δε θα εκτιμούσαμε την περιουσία μας και τι θα μπορούσε να μας αποφέρει η γη. Η κρίση βοήθησε να επαναπροσδιοριστούμε σαν άνθρωποι…»

Το άγνωστο, αλλά ελκυστικό κομμάτι ζωής στην πόλη, που εγκαινίασε από τα χρόνια της εύπλαστης ευμάρειας ο τοπικός… νεοπλουτισμός των ολίγων, τόλμησε να το γνωρίσει, στην εφηβεία του, από τα 16 με 17 του χρόνια στο Ρέθυμνο και …έπεσε σε μια σειρά από δουλειές, πρώτα για να ζήσει και ύστερα για να επιλέξει το επάγγελμα που θα τον κρατήσει! Δούλεψε, αλλού για χρόνια και αλλού για μήνες και σε πετρόχτιστες κατασκευές, και σε φανοποιείο και διανομέας και σε καυστήρες και μπορεί και κάπου αλλού! Κάθε δουλειά είχε και τις δικές της δυσκολίες αλλά και τα δικά της τερτίπια, όμως, δεν υπήρχε η σιγουριά του μεροκάματου που θα τον κρατούσε στην πόλη…

Και βέβαια, ο Κηρύκος, ο νέος με τα όνειρα για τη ζωή, «όσο δύσκολη κι αν είναι στους καιρούς μας», δεν δυσανασχέτησε που επέστρεψε μετά το ολιγόχρονο… ταξίδι αναζήτησης, στις Λαμπιώτες και στη σιγουριά. Άλλωστε, το σημαντικό και ελπιδοφόρο για τον ίδιο ήταν, ότι δεν αντιμετώπισε κανένα πρόβλημα προσαρμογής στη… νέα τάξη πραγμάτων, από την αρχή της μόνιμης εγκατάστασής του στον γνώριμο τόπο.

Και τούτο, γιατί δεν γύρισε σε… άγνωστα λημέρια και τούτο επειδή ποτέ «δεν έπαψα στα χρόνια που ήμουν στην πόλη, να είμαι μακριά από το χωριό μου». Η επαφή του, επομένως, με τη μάνα γη και την ολιγόριθμη δε διακόπηκε ποτέ, και ως καλλιεργητής σαν παιδί αρχικά κοντά στον πατέρα του, και συνέχεια ως έμπειρος δουλευτής της και «νέος αγρότης» την… τάιζε και γεννοβολούσε καρπούς! Το σπουδαίο, όμως, ήταν πως «δεν είχε αφεντικά στο κεφάλι του».

ΟΜΑΛΗ ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗ

γερακάρι κηρύκος σταυρακάκης επιστροφή χωριό

Κηρύκος Σταυρακάκης: «Αν δεν γνώριζα το χωριό μου δεν θα μπορούσα να προσαρμοστώ…»

Η εξήγηση που δίνει για την ευκολία της προσαρμογής του στον νέο χώρο απασχόλησης δεν ξαφνιάζει: «Και βέβαια», σημειώνει, «εάν δε γνωρίζεις από χωριό δεν είναι εύκολη η προσαρμογή σου στην κοινωνία και γενικότερα στο νέο περιβάλλον που καλείσαι να ζήσεις. Ήμουν στην πόλη του Ρεθύμνου για κάποια χρόνια, διατήρησα ένα κύκλο γνωριμιών και κρατάω αυτές τις επαφές μου έστω κι αν μένω στις Λαμπιώτες. Κατεβαίνω συχνά, βρίσκομαι με τους φίλους μου, δεν αποκόπηκα, και η αλήθεια είναι ότι κάποιες φορές μου λείπει ο κόσμος! Είχαμε και ένα καφενείο, αλλά έκλεισε γιατί αποσύρθηκε λόγω ηλικίας ο χωριανός μας καφετζής. Πού θα πάνε οι μόνιμοι κάτοικοι τώρα; Ή θα κάνουν βεγγέρες σε φιλικά σπίτια του χωριού ή θα πάνε κάπου αλλού να περάσει η ώρα τους! Δεν γίνεται…»

 

 

 

 

 

 

Ωστόσο, δεν τον τρομάζει η διαπίστωση που ο αριθμός των συγχωριανών του μειώθηκε δραματικά, λόγω αστυφιλίας, και είναι πολύ δύσκολο έως ακατόρθωτο ο οικισμός να επανακάμψει πληθυσμιακά! Γαλήνιος και με υπομονή  προσπαθεί να πάρει  και να γευτεί τις ομορφιές και την ποιότητα του νέου μοντέλου της ζωής του. «Η αλήθεια είναι», σημειώνει, «ότι το χωριό παρέχει ηρεμία, ποιότητα στη ζωή σου και σου δίνει ευκαιρίες που είναι κρυμμένες, μη ορατές δια… γυμνού οφθαλμού, αλλά πρέπει να τις ψάξεις και να τις αξιοποιήσεις. Τι σημαίνει κάθομαι στο χωριό; Μπορείς να αρπάξεις τις ευκαιρίες και να ορθοποδήσεις ασφαλέστερα από ότι στην πόλη…»

Και μπορεί ο οικισμός της μόνιμης εγκατάστασής του, σήμερα, να «πάσχει» σε αριθμό κατοίκων και η εγκατάλειψη να βγάζει… μάτια, όπως και άλλοι της επαρχίας του, όμως, διαπιστώνει ότι «σιγά-σιγά παρατηρούνται κύματα επιστροφής και νέων ανθρώπων στα χωριά τους, που αποτελούν και τη μόνη ασφαλή διέξοδο για να μπορέσουν να ζήσουν αυτά τα δύσκολα χρόνια». Τώρα και λίγα χρόνια, λοιπόν, ο Κηρύκος Σταυρακάκης των 31 χρόνων ξεκίνησε το δεύτερο… ταξίδι του στο πέλαγος της ζωής και την καθημερινότητά του, με την ελπίδα πως πορεύεται ομαλά με ασφάλεια!

Πλέον, είναι ένας νέος καπετάνιος που βρέθηκε και πάλεψε στις τρικυμίες της ζωής αλλά χωρίς να εκπέμψει σήμα κινδύνου, και με αξιοσύνη κατάφερε να «δέσει» το πλοίο του στο σίγουρο λιμάνι! Μένει εκεί και ως νέος με όραμα και αγάπη για τη ζωή αγωνίζεται με αισιοδοξία για μια καλύτερη μέρα…

Αριθμός Προβολών: 1