Αναδημοσίευση από : madeincreta.gr

Τρείς καλλιτέχνιδες σε μια γειτονιά δημιουργούν

Ημέρα χαράς, πιθανότατα το φθινόπωρο του 1949, μόλις πέντε χρόνια από την αποχώρηση των στρατευμάτων κατοχής και τα μαυροντυμένα χωριά του Αμαρίου… μοιρολογούνταν ακόμη την καταστροφή των βαρβάρων. Ωστόσο, μέσα στην απέραντη θλίψη, η ζωή δεν τέλειωσε και ξαναπήρε και στο παραδοσιακό χωριό Καλογέρου, έστω, και μέσα στην πέτρα και το ατσάλι, το δρόμο της! Οι γάμοι, τα βαφτίσια και οι άλλες κοινωνικές εκδηλώσεις βρήκαν πάλι τους ρυθμούς τους έστω μέσα στη μαυρίλα και την ανέχεια και το πένθος γίνονταν τραγούδι! Έτσι γίνονταν γιατί, όπως έλεγε και ο Νίκος Καζαντζάκης, «οι Κρητικοί αλήθεια αγαπούν παράφορα τη ζωή και συνάμα ποτέ δεν φοβούνται το θάνατο…»

Η εικόνα της εποχής παρουσιάζει κατοίκους του χωριού Καλογέρου στη γειτονιά των Δραμιτινών της Πάνω Ρούγας, σε στιγμές γιορτής μετά από τη βάφτιση της μικρής Κατερίνας Δραμιτινού, στην εκκλησία των πολιούχων του οικισμού Αγίων Αθανασίου και Κυρίλλου. Στο ενσταντανέ, ο ανάδοχος της μικρής Θεμιστοκλής Χατζηδάκης, στο κέντρο, ένας πιτήδειος μάστορας- καλλιτέχνης της πέτρας και της κατασκευής και εξαιρετική μορφή του Σπηλίου, πίσω από το «Κέντρος», σηκώνει στα χέρια του τη νεοφώτιστη για να μπει στο… πλάνο του πλανόδιου φωτογράφου, ως το τιμώμενο πρόσωπο!

Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΗΤΑΝ ΣΤΟ…ΕΘΝΙΚΟ ΚΑΘΗΚΟΝ

Και αυτή με τα ρούχα της βάφτισης, χωρίς… κλάψες, μάλλον φαίνεται να το διασκεδάζει. Δίπλα, η μητέρα της Αργυρή και γύρω-γύρω άλλοι κάτοικοι, οι περισσότεροι συγγενείς, ενώ απουσιάζει ο πατέρας της Μιχάλης Δραμιτινός ή Μουλάς, επειδή εκείνη την περίοδο, χρόνια εμφύλιου διχασμού και αλληλοσπαραγμού του… ανθού της χώρας, υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία. Προφανώς, οι επιτελείς του… εθνικού Στρατού, δεν του επέτρεψαν για να μη… διασαλευθεί η δημόσια τάξη από τον… κομμουνιστικό κίνδυνο, να παραστεί στη βάφτιση της κόρης του. Συνέβαιναν και αυτά όμως στα χρόνια της αδελφοκτονίας!!!

Από το 1949, τα χρόνια πέρασαν γρήγορα σαν το τρεχούμενο νερό! Η μικρή και χαριτωμένη Κατερίνα μεγάλωσε και η ψυχή της την… έστειλε στον πηλό για να τον πλάθει και να του δίνει ζωή! Εκεί στη ρούγα της, στα «Δραμιτινά» στη ρίζα του βουνού στο Καλογέρου, ακόμα και από τα… χαλάσματα των αρχοντικών που τα πήρε ο αδυσώπητος χρόνος και σωριάζονται, ξεπετάγεται η κουλτούρα σε ποικίλες μορφές. Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο, ότι και στις κατοικίες των προγόνων που αναστηλώθηκαν και πήραν και πάλι… ζωντάνια, και ήλθαν στους νεότερους, παίρνουν έμπνευση και δραστηριοποιούνται η Κατερίνα Δραμιτινού στην κεραμική, η Αγγελική Δουβέρη, γόνος της ίδιας οικογένειας, εικαστικός, και η Κατερίνα Δραμιτινού η νεότερη στη ζωγραφική…

ΣΤΙΣ… ΔΙΠΛΑΝΕΣ ΠΟΡΤΕΣ 3 ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΔΕΣ

Αυτή την περίοδο η κεραμίστρια προετοιμάζεται στο εργαστήρι της, για να δημιουργήσει και να εκθέσει έργα της στο καθιερωμένο παζάρι πραγματοποιεί τα τελευταία χρόνια την περίοδο των Χριστουγέννων στο χωριό της, ενώ ταυτόχρονα, πήλινες κατασκευές της πρόκειται αυτές τις μέρες να ταξιδέψουν σε ανάλογη έκθεση του Βελγίου…

Και βέβαια, δεν συναντάται εύκολα τρείς καλλιτέχνιδες στις… διπλανές πόρτες μιας γειτονιάς να εμπνέονται και να παράγουν αθόρυβα στα κονάκια τους, και να βγάζουν προς τα έξω την τέχνη τους. Αλλά ίσως, εκεί κοντά στους Αποστόλους, μερικά… βήματα μακριά, στον φορέα Πολιτισμού της δημοτικής Αρχής, οι αρμόδιοι παράγοντες να έχουν άγνοια! Όμως, μπορεί και να το γνωρίζουν και πιθανόν να βάζουν την κουλτούρα σε δεύτερη μοίρα των δράσεων τους. Ποιος ξέρει;

Αριθμός Προβολών: 1