ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ

ΕΛΕΝΗ χήρα ΚΩΣΤΑ ΨΑΡΟΥΔΑΚΗ

Συντ. Οδοντίατρος

ΑΠΟΔΟΥΛΟΥ 23 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2016

Από τον Μανώλη Γ. Ψαρουδάκη

Δημοτικό Σύμβουλο Αμαρίου.

                                          

                    «………κι η σιωπή είναι πράξη»

                    Έτσι έλεγε ο Ρεθεμνιώτης ποιητής και γιατρός Μανώλης Αναγνωστάκης

                    Με μια μεγάλη σιωπή μόνο θα μπορούσαμε να τιμήσουμε την σημερινή αναχωρήτρια μια μεγάλη σιωπή όση είναι ομήγυρη, μια μεγάλη σιωπή όση είναι η πίκρα μου… όμως σήμερα δεν με φτάνει και θα πω λίγα λόγια..

                    Η ΕΛΕΝΗ ΜΑΡΚΟΥΤΣΑ του Πέτρου γεννήθηκε στον Πύργο Ηλείας σε χρόνια δύσκολα, παιδί πολυμελούς οικογένειας, τρείς αδελφοί και τρείς αδελφές.

                    Ανήσυχη, φιλοπρόοδη, επιμελής, μετακομίζει στην Πλάκα της Αθήνας και εκεί τελειώνει το Γυμνάσιο και εισάγεται στην Οδοντιατρική Σχολή Αθηνών στα πρώτα μετακατοχικά χρόνια.

                    Στα μέσα της δεκαετίας του ’50, γνωρίζει τον Κώστα Ψαρουδάκη, φοιτητή της Ιατρικής από το χωριό μας και αυτή η σχέση έμελε να σημαδέψει τη ζωή και των δύο.

                    Η Ελένη απαρνείται τα πάντα υπέρ της επιλογής της και έρχονται στην Κρήτη. Γρηγοριά – Τυμπάκι – Αποδούλου ο Κώστας γιατρός και η Ελένη οδοντίατρος.

                    Η οδοντιατρική για την περιοχή ( της Αμπαδιάς) ενός κομματιού της ρίζας και της Μεσσαράς έγινε γνωστή τότε στον πρώτο όροφο στη Βοριοδυτική γωνία της πλατείας Τυμπακίου.

                    Προσέφερε ακούραστα τις υψηλού επιπέδου υπηρεσίες της, είτε υπήρχαν, είτε δεν υπήρχαν χρήματα την εποχή εκείνη. Οι περισσότεροι δεν είχαν χρήματα, είχαν όμως αγάπη και σεβασμό και “δώρα καρδιάς” ότι είχαν απ΄ το βιο τους. Με αυτά τα δώρα μεγάλωσε ο Μάνος ο μονάκριβος γιός της, που την περίοδο εκείνη γεννήθηκε στο Ρέθυμνο.

                    Πολλοί από εμάς μεγαλώνουμε την περίοδο εκείνη στο χωριό, η ματιά μας όμως από ανάγκη είτε από παιδική περιέργεια την παρατηρούσαμε.

                    Ήταν μια ξεχωριστή παρουσία για το χωριό μας. Κομψή με ρούχα χρωματιστά που εμείς δεν είχαμε συνηθίσει. Μαύρα, καφέ, χακί ήταν τα χρώματα των ενδυμάτων της εποχής, με μαύρα ή χακί μαντήλια.

                    Αμ το άλλο, ενώ όλες οι γυναίκες στον ελεύθερο τους χρόνο έπλεκαν, κεντούσαν, έγνευαν ή καθάριζαν όσπρια, η κυρία Ελένη με ένα βιβλίο στο χέρι διάβαζε λογοτεχνία, ποίηση, ιστορία ή ένα περιοδικό κι αυτό ήταν τρόπος ζωής και το έκανε μέχρι και πριν δύο χρόνια.          

                    Η καθαριότητα, η υγιεινή του σώματος και η ψυχική ισορροπία, ήταν μαθήματα σε όλες τις συναναστροφές της και εδώ αλλά και στη συνέχεια. Από τις αρχές της δεκαετίας του ’70 που μετακομίζουν στην Αθήνα στο Νέο Ηράκλειο και λόγω φήμης το διπλό Ιατρείο τους στην οδό Φιλλυρών 13 αποτελούσε την Ιατρική επιλογή για τους Αμαριώτες, Μεσσαρίτες και Κρητικούς της περιοχής.

                    Δεν υποχώρησε ποτές την ποιότητα και από τις αρχές της σε όλα τα επίπεδα στην Ιατρικής στη Ζωή, στην οικογένεια, στην καθημερινότητα, στις συναναστροφές της.

                    Δυστυχώς δεν απόλαυσε την συνταξιοδότηση της και τα ταξίδια που είχαν σχεδιάσει, χάνει τον σύντροφό της πριν 20 χρόνια σε ένα απ’ αυτά το Πάσχα του 1995 στα Μετέωρα.   

                    Όμως δεν αλλάζει, συνεχίζει να μας αγαπά, να τιμά τον τόπο και τους ανθρώπους του, να έρχεται τα καλοκαίρια στο χωριό και επικοινωνεί και συναναστρέφεται χωρίς εκπτώσεις. Παραμένοντας δημότης Αμαρίου μέχρι το τέλος, όπως και η ίδια επιλέγει και την τελευταία της κατοικία.

                    Δεν θα ξεχάσω την υποδοχή που μας επιφύλαξε και το δείπνο που μας προσέφερε στις 23 Ιουλίου 2013 τη μέρα που είχε αποκτήσει τη μονάκριβη εγγονή της. Μια βραδιά που ξέφυγε από το μέτρο και την αυστηρή δίαιτα στα όρια της αφυδάτωσης και φαγητό και κρασί και τούρτα γενεθλίων όλο χαρά.

                    Αυτή τη χαρά πρέπει να μεταφέρουν ο Μάνος και η Μαριλένα στη κόρη τους για τη γιαγιά της και τα ξαδέρφια της, να της διηγούνται για αυτόν τον ξεχωριστό άνθρωπο που γνώρισαν. Ο Μάνος και η Μαριλένα έκαναν αυτό που όφειλαν μέχρι το τέλος και με το παραπάνω, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια που πάλευαν, τα χρόνια με την υγιεινή ζωή της.

                    Στην Νάνα, τον φύλακα άγγελο της τα τελευταία τρία χρόνια τώρα, ένα μεγάλο ευχαριστώ.

                    Απ όλους εμάς μια υπόσχεση ότι δεν θα ξεχάσουμε τι μας έμαθε, με τα παραδείγματα της, τη μακροχρόνια διαδρομή της η κυρία Ελένη

ΠΙΣΤΗ – ΜΕΤΡΟ – ΚΑΛΛΟΣ

ΠΟΙΟΤΗΤΑ – ΥΓΕΙΑ – ΥΓΕΙΗΝΗ

ΠΡΟΟΔΟ – ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ – ΙΣΟΤΗΤΑ μεταξύ ανθρώπων, μεταξύ φύλων.

Μας έμαθε να διαλέγουμε το πλούτο της γνώσεως, της επιστήμης και του πολιτισμού, αντί των εφήμερων υλικών περιουσιών, ακινήτων, τούβλων, με ή χωρίς εισαγωγικά.

Μας έμαθε να μοιραζόμαστε αγάπη, φροντίδα, αλτρουισμό.

Μας έμαθε ότι σε όλες τις δυσκολίες της ζωής (που και η ίδια είχε αρκετές), πρέπει να είμαστε προσηλωμένοι στις αξίες και στο στόχο, με το σπουδαίο και όχι το ασήμαντο, με το μείζον και όχι το έλασσον. 

Στο ταξίδι της αιωνιότητας που προχθές ξεκίνησε σ΄ ακολουθούν τα ευχαριστώ μας φωναχτά και ελπίζω οι συγγνώμες για όποιες πίκρες άδικα σου προσέφεραν να ειπωθούν και ας μην ακουστούν.

Και τελειώνω με ένα στίχο του Μανώλη Αναγνωστάκη όπως και άρχισα, που νομίζω σε σημάδεψε την τελευταία περίοδο της ζωής σου.

«Θα ρθεί μια μέρα που δεν θα έχουμε τι να πούμε

Και θα καθόμαστε απέναντι και θα κοιταζόμαστε στα μάτια

Η σιωπή θα μου λέει : Πόσο είσαι όμορφη μα δεν βρίσκω άλλο τρόπο να στο πω»

 

Θεία, Θείτσα μου, Καλό σου ταξίδι,

Με πολλούς χαιρετισμούς στους αγαπημένους μας.

Αριθμός Προβολών: 2