Για τη συμπλήρωση ενός χρόνου από το θάνατο
του αδερφού μας Αντώνη Μ. Σιγανού

Χάρε, γιατί μας το ΄κανες, δεν είχαμε τελειώσει
δε ‘φτάναν οι υπόλοιποι, έπρεπε να τριτώσει;

Πήρες τον Τίτο σύντομα, δεν πρόλαβε να ζήσει
μα πήρες και τ’ αδέρφια μας για να μη δουν τη δύση

Τα δυο αδέρφια χώρισαν πριν από 5 χρόνια
μα τώρα πάλι σμίξανε, θα ‘ναι μαζί αιώνια

Είχαν να πουν πάρα πολλά, ευχάριστα και όχι
ότι τους βάρενε πολύ, για να τους ξαλαφρώσει

Είναι μαζί, είναι καλά, τα λένε κάθε μέρα
με τους γονείς, τον ανιψιό, δίπλα τους για παρέα

Στον κάτω κόσμο έσμιξες πάλι με συγγενείς σου
κι είμαστε σίγουροι πολύ, πως χαίρεται η ψυχή σου

Μας φαίνεται απίστευτο που έφυγες μακριά μας
κι άφησες μόνο στεναγμούς και θλίψη στην καρδιά μας

Ο πόνος είναι αβάσταχτος που έφυγες Αντώνη
και άφησες τη γυναίκα σου μόνη και μαραζώνει

Λείπεις από το σπίτι σου, τα εγγόνια, τα παιδιά σου
τ’ αδέρφια και τ’ ανίψια σου, την εδικολογιά σου

Το βλέμμα σου όταν έριχνες ξέραμε τι ζητούσες
είχες κουβέντες λιγοστές και δεν πολυμιλούσες

Είχες γνωστούς φίλους πολλούς, σε λίγους ανοιγόσουν
όπου ένιωθες πως σ’ αγαπούν και δεν θα σε προδώσουν

Το ήθος, την αξία σου και την περίσσια χάρη
εζήλεψε ο Χάροντας κι ‘θελε να σε πάρει

Ο χρόνος πως επέρασε, κανένας δε γνωρίζει
μόνο ο πόνος στην καρδιά καίει και βασανίζει

Τα δάκρυα στερέψανε μα ο πόνος πάντα μένει
κι η θύμηση σου στην καρδιά, φώλιασε και δε βγαίνει

 

Τα αδέρφια σου Μανώλης και Μαρία Πεδιαβιτάκη

Αριθμός Προβολών: 24