«Μακάριοι οἱ νεκροί οἱ ἐν Κυρίῳ ἀποθνήσκοντες ἀπ'ἄρτι… ἵνα ἀναπαύσωνται ἐκ τῶν κόπων αὐτῶν·τά δέ ἔργα αὐτῶν κολουθεῖ μετ'αὐτῶν» (Αποκ. 14,13)

Μιχάλη,
Αγαπημένε μου, καλέ μου ξάδερφε!
Φτάσαμε κιόλας στο τέλος του σαρανταήμερου ταξιδιού σου και ετοιμάζεσαι να κατοικήσεις στην αιωνιότητα Εκείνου.
Για αυτή την αιωνιότητα είχες έτοιμο το διαβατήριό σου;
Πιστεύω ακράδαντα πως ναι! Ναι!
Βέβαια  πρώτα ελπίζουμε στο έλεος του Πανοικτήρμονος Θεού, γιατί κανείς άνθρωπος δεν είναι χωρίς αμαρτίες. Μετά θυμόμαστε μία μία τις πολύτιμες αποσκευές που σε περίμεναν εκεί ψηλά στον ουράνιο θεϊκό θρόνο. Συμπεριφορές, πράξεις και έργα δικά σου ξάδερφε σε τούτη τη μένουσα πόλη είχαν μεταφερθεί στη μέλλουσα, εκεί όπου τώρα και βρίσκεσαι.
Ποια η αξία τους;
Πανάκριβα μαργαριτάρια στην αγορά του ουρανού. Ο Άγιος Παϊσιος έλεγε ότι ο παράδεισος έχει γεμίσει καρκινοπαθείς. Ο Μιχάλης μας καπετάνιος στον φουρτουνιασμένο καρκίνο που επέτρεψε ο Κύριος να τον επισκεφτεί. Τον δέχεται καρτερικά και με υπομονή δοξολογώντας Εκείνον.
 «Δοξάζω το Θεό που τον βρήκαν πολύ νωρίς. Δεν νιώθω καθόλου πόνο. Όμως ότι θέλει  ο Θεός…»
Αυτά τα λόγια είναι δικά σου λόγια Μιχάλη. Μου τα είπες σαν πρωτοσυναντηθήκαμε μετά τη διάγνωση. Είχες απέραντη μνήμη θανάτου. Γι’αυτό και σε βρήκε στην κορύφωσή σου και σε ενέδυσε με τη στολή του παραδείσου.
Πώς να ξεχάσω όμως τα λόγια σου σαν συναντηθήκαμε για τελευταία φορά;
«Ξαδέρφη, μου φαίνεται ότι ο θεός παίρνει πίσω αυτό που μου έδωσε! Όμως ότι θέλει…»
Καμιά φορά Μιχάλη ο Κύριος επιτρέπει να δοκιμαστούμε περισσότερο. Έτσι κι εσύ τη δυσκολότερη δοκιμασία την γεύτηκες καρτερικά. Σταυρώθηκες για να βρεθείς κοντά στον Σταυρωθέντα. Ακόμη και στην ύστατη στιγμή της φθοράς του σώματος, το πνεύμα σου παρέμεινε γαλήνιο και αναλλοίωτο.
Πάντα μέχρι το τέλος μου έλεγες: «Δεν κρατώ κακία σε κανέναν.»
Άβυσσος το μεγαλείο της ψυχής σου. Γι’ αυτό τούτη η ψυχή σίγουρα από σήμερα πλάι στους αγγέλους υμνολογεί και δοξολογεί τον Κύριον.
Πολύ σωστά ο εφημέριος της ενορίας σου(Αγία Μαρίνα) στο Τσαλικάκι Ηρακλείου, π. Γεώργιος σε αποκαλούσε «κυπάρισσο» δείχνοντας έτσι το μέγεθος του ηθικού και πνευματικού σου αναστήματος.
Μιχάλη!
Η πορεία της επίγειας ζωής σου παρέα με τον Χριστό. Μετάνοια, εξομολόγηση, θεία κοινωνία, αγάπη, ελεημοσύνη, νηστεία, προσευχή. Πράξεις ευάρεστες στον Κύριον. Ο θάνατός σου κέρδος,  αφού χωρισμένος από το σαρκίο σου, ελεύθερος πια, ενώνεσαι με τον γλυκύ Ιησού.
Άφηκες μια δεμένη αγαπημένη, δακτυλοδεικτούμενη και ποθητή προς μίμηση οικογένεια. Με την καλή σου συμπεριφορά μας κέρδισες όλους γι’ αυτό ο πόνος του χωρισμού είναι μαχαιριά αβάσταχτη.
 Εργάστηκες στον αμπελώνα της καλοσύνης και της προσφοράς. Εγώ  προσωπικά δοκίμασα πλουσιοπάροχα αυτούς τους καρπούς. Για άλλη μια φορά σ ’ευχαριστώ γιατί μου έμαθες να έχω απόλυτη αυτοπεποίθηση. Θα σε θυμάμαι πάντα και πάντα θα το διδάσκω:
«Μπορούμε να ξεπεράσουμε τον εαυτό μας; Ναι! Αρκεί να δοκιμάσουμε!»
Τα γηρατειά δεν τα γεύτηκες όμως τα τίμησες, αφού υπηρέτησες τα γηρατειά των γονιών σου. Αρετή μεγάλη στις πονηρές μέρες που ζούμε!
Μπορεί ο Κύριος της Δόξης με το άπειρο έλεός του, ο Μέγας Δικαιοκρίτης να σ΄ έχει λησμονήσει ξάδερφε;
Μα φυσικά και όχι ξάδερφε. Αυτή και μόνο η σκέψη ας γίνει βάλσαμο παρηγοριάς στις πληγωμένες καρδιές μας.
Γλυκιά και αγαπημένη μου ξαδέρφη Λευτεριώ,  όπως πάντοτε γλυκά σε φώναζε, καμάρι του Μιχάλη μας, υποδειγματική σύζυγος, μητέρα και γιαγιά, ο πόνος σου βαρύς μα και η δοξολογία προς τον Κύριον ατελείωτη! Δέχεσαι ταπεινά το θέλημα του Υψίστου. Φορείς το ένδυμα της αμείλικτης υπομονής και άφταστης αγάπης. Υπηρετείς με ατελείωτη καλοσύνη τον ανθρώπινο πόνο και βαδίζεις το δρόμο που μας χάραξε Εκείνος. Ανέθετε πάντοτε όλες τις ελπίδες σου σε Αυτόν και Εκείνος απλόχερα θα ευλογεί πάντα την οικογένειά σου.
Ήδη από πολύ νωρίς βιώσατε τις ευλογίες Του. Σας δίνει δύο άξια παλληκάρια, τον Κωστή και τον Γιάννη. Στη συνέχεια έρχονται δύο νύφες μάλαμα, η Καλλιόπη κα η Σταυρούλα. Για την εγγονούλα τι να πούμε; Ας μείνουμε στο «Δόξα σοι ο Θεός»!
Βέβαια η απουσία του συζύγου, πατέρα, παππού, αδερφού, ανιψιού, ξάδερφου και θείου -Μιχάλη Κ. Παραδεισανού- είναι μεγάλη αλλά όχι χωρίς ελπίδα. Η Ανάσταση του Χριστού είναι γεγονός. Γεγονός και η δική μας Ανάσταση.
Ας βιαστούμε, υπηρετώντας το καλό, γιατί η ζωή μας είναι πολύ σύντομη και δεν γνωρίζουμε πότε ο Θεός θα μας καλέσει.
Ας φροντίσουμε να είμαστε έτοιμοι στο θείο κάλεσμα, όπως έτοιμος ήταν και ο Μιχάλης μας, για να μας βρει κι εμάς ο θάνατος στην πνευματική μας κορύφωση, ώστε μαζί του να προγευόμαστε από τώρα την αιωνιότητα!

Καλή σου Ανάπαυση,
Καλέ μου ξάδερφε!
Η   ξαδέρφη σου
Χρυσούλα Φ. Μουρτζανού

Αριθμός Προβολών: 10